Wednesday, September 14, 2005

...درفشانی

همین الان رییس جمهور در صحن سازمان ملل نطق و "پیشنهادات و نوآوری هایشان" را ارائه کردند. یاد نطق خاتمی در همین محل افتادم و روی گشاده اش و نطقی که بعد از مدتها سربلندی از ایرانی بودن را در ما زنده کرد و به فکر فرو رفتم که ما را چه شد. از نوستالژی بگذریم نطق آقای احمدی نژاد با چند تا آیه و دعای عربی شروع شد در همین حین کاندولیزا رایس و هیات همراهش در حالیکه دوربین روی آنها زوم شده بود محل جلسه را ترک کردند که احتمالا مقابله به مثل بوده! بعد رییس جمهور منتخب کمی به صلاحیت سازمان ملل اعتراض کرد که چرا بعضی ها حق بیشتری در آن دارند و چرا از بین کشور های مسلمان کسی عضوش نیست و چرا در امریکاست که رفت آمد به آن مشکل است !ضمنا کمی هم ترکیب فعلی را دور از اصول دمکراسی دانست که معلوم نشد حسن است یا ضعف به زعم ایشان. بعد هم نتیجه گیری کرد که دنیا نیاز به معنویت و یکتا پرستی دارد و سازمان ملل باید یکتا پرستی را در کشورها بر قرار سازد و معنویت را گسترش دهد و از این حرفها. و در پایان هم شعر "بنی آدم اعضای..." را خواند که تنها بخش مناسب کل خطابه اش بود. من نمی دانم در کل حرفهای ایشان چرا اسمی از ایران برده نشد.همه سران در مورد کشورشان و پیشرفتها چالشها و راهکارهای پیش رویشان حرف زدند ولی ایشان تئوری هایی راجع به اداره دنیا دادند. مگر قول نداده بودند "بعد" از "خانه" به فکر "همسایه" ها باشند؟ به هر حال در کل خطابه سیاسی نبود و بیشتر شبیه به متن سخنرانیی برای گفتگوی ادیان و بین رهبران دینی جهان بود. اما همینکه متن تهاجمی نبود باید خوشحال باشیم.باید ببنیم تا فردا روزنامه ها چه می نویسندو متن را هم یکبار دیگر بخوانیم! اگرچه به درد این دنیا
نخواهد خورد ولی شاید برای آخرت کارگشا باشد.خود کرده را... .ا